Ineens gaat de tijd super snel. Van jaren lang dromen over dit avontuur, manifesteren hoe die droom eruit zou zien, voelen hoe het zou zijn naar het creëren van de daadwerkelijke droom.
Hoe bizar — nog maar 11 dagen.
Vanmorgen bracht ik de kinderen, na zes weken zomervakantie, weer naar school. Het voelde een beetje gek aangezien dit maar voor 1,5 week is, maar het was hun eigen wens. En hoe fijn is het dan om daar gewoon bij aan te sluiten, los van alle praktische overwegingen of gevoelens die je er zelf bij kunt hebben.
De afgelopen week kwamen er allerlei emoties voorbij. Een soort heimwee-achtig gevoel dat me deed denken aan mezelf als kind: “Wat als ik thuis straks heel erg ga missen?”
Lichtelijke stress ook, omdat de potentiële huurders van ons huis in Nederland alle tijd nemen om hun besluit niet te nemen.
En dan stuurt de school in Nederland een berichtje in de school-app: “We hebben er weer zin in, welkom alle kinderen!”
Een moment van slikken.
Soms raken woorden je onverwacht. Een paar opmerkingen van mensen kwamen binnen. Ik moest er even van slikken.
Maar ik weet: dit hoort erbij. Het is allemaal onderdeel van het proces.
Ik ben dit soort momenten nooit uit de weg gegaan. Juist niet. Want afscheid nemen is niet alleen maar koffers pakken en gaan. Het is voelen wat je achterlaat. En dat mag pijn doen.
We kiezen dit avontuur als gezin heel bewust. We voelen diep vanbinnen dat dit het juiste moment is. Tegelijkertijd realiseren we ons dat we mensen verdriet doen. Mensen die van ons houden. En ook dat hoort erbij.
Soms zou ik willen dat anderen écht konden voelen waarom we dit doen. Maar misschien is dat iets wat alleen wij echt begrijpen.
Ted en ik voelen het allebei: het is tijd. Alles is geregeld, de lijstjes zijn afgevinkt. En toch — ineens staat je agenda vol met afscheid. Momenten waarop je de mensen die je lief zijn écht moet loslaten.
We gaan het meemaken.
Nos Vemos 💕
Casa Broeren 🌞 
Plaats een reactie