Casa Broeren 🌞

De zoektocht naar ons huis in Spanje was er niet zomaar één.

Voorheen huurden we altijd via Airbnb, maar voor een langere periode kom je al snel terecht bij Idealista – een soort Funda, maar dan Spaans.

Uren, dagen, weken, maanden spendeerden we op die app, speurend naar ons droomhuis. Oorspronkelijk dachten we het jaar in twee of drie termijnen te splitsen. Dat zou betekenen: meerdere keren verhuizen… What were we thinking?! 🙈

Eerder vonden we het leuk steeds een nieuwe plek te ontdekken, een change of scenery. Maar deze keer voelden we al snel dat het niet praktisch (en vooral ook prijzig) zou zijn. Dus gingen we op zoek naar één huis, voor één jaar.

We wisten eigenlijk meteen in welke buurt we wilden wonen: dichtbij de school van de kinderen. De omgeving heeft twee grote wegen, de A7 en de AP7 – strandweg en tolweg. Altijd druk, altijd files, waarschijnlijk door siësta’s en Spaanse werkritmes. Beide voelden we: uren in de auto, dat gaan we niet doen. In Nederland breng ik de kids lopend naar school, weer of geen weer. Dat gevoel van vrijheid wilde ik graag meenemen naar Spanje.

Al snel bleek Las Chapas, waar de school staat, onbetaalbaar. Maar in omliggende buurten als El Rosario, Los Monteros en Elviria lagen kansen. Fijne, bekende wijken, en dichtbij onze vrienden.

Iedere avond zaten we samen achter de laptop, favorieten te vergelijken. Vrijstaand huis of community? Uiteindelijk toch het laatste: gezelligheid, kinderen die samen spelen, verbondenheid. We planden verschillende virtuele rondleidingen met makelaars via FaceTime. Steeds weer vol verwachting, maar… steeds nét niet. Van droomzoektocht naar hoofdpijndagboek.

Daarom besloten we: twee dagen naar Spanje. Bezichtigingen, knoop doorhakken, klaar. Maar… onze afspraken werden afgezegd. Serieus?! Helemaal op en neer gevlogen en de makelaars trokken zich er niets van aan. We vlogen onverrichter zake terug.

Het zoekgebied werd groter, de eisen kleiner. Maar ik bleef herhalen: Ik wil een huis dat voelt als thuis. Geen kille, strak ingerichte huurwoning zonder ziel. Ted had er inmiddels schoon genoeg van en dreigde in zijn eentje te vertrekken om “gewoon iets te regelen”. Ik voelde dat ik hem meer in de weg zat dan hielp, haha. Toch wist ik: we moeten wachten. Elke dag kwamen er nieuwe huizen online, en diep vanbinnen voelde ik dat het juiste huis onderweg was.

En toen zag ik het.

Een terrakleurig huis, op vijf minuten lopen van het strand, zeven minuten rijden van school. Een community met dertig huizen, een grote groene tuin en zwembad. Licht, ruimte, gezelligheid. Geen showroom, maar een écht familiehuis met kinderkamers, speelgoed en een ziel.

Binnen een paar uur zaten we via FaceTime met Emilio en Ángeles en hun drie kinderen. Zij hadden het huis drie jaar geleden gekocht en met liefde ingericht. Het was hun trots – en nu de eerste keer dat ze het verhuurden. Ze vroegen ons er zuinig mee om te gaan. We herkenden hun gevoel, want met ons eigen huis in Nederland zaten we precies in dezelfde situatie. De klik was er meteen. Nog tijdens dat gesprek besloten we: dit wordt ons huis voor de komende twaalf maanden.

Wat een opluchting. Wat een vreugde. Eindelijk kon ons grote avontuur echt gaan beginnen.

En nu… zit ik hier aan de tuintafel, in onze tuin, spelende kids op de achtergrond, in ons familiehuis. Samen met papa en mama, die de eerste weken met ons meeleven en helpen opstarten. Zó fijn, en zeker niet overbodig (maar daarover later meer 😉).

Ik wist het toch. Soms moet je vertrouwen op wat je voelt, zelfs als je het niet in woorden kunt uitleggen.

✨ Home isn’t just a place you find, it’s a place you feel.