Eigenlijk had ik dit weekend een nieuwe blog willen posten. Ik wilde graag iets delen over de eerste weken op school en onze ervaring, in de hoop dat ik daarmee ook vele vragen zou beantwoorden van de lieve mensen die zo met ons meeleven. Ik heb er de afgelopen tijd zóveel vragen over gekregen.
Toch merk ik dat ik er nu nog te middenin zit. Hoe schrijf je een ervaring wanneer het verhaal nog geen kop en staart heeft? Het voelt als een emotionele rollercoaster, met nog steeds ups en downs.
Vandaag was bovendien extra beladen: papa en mama zijn weer vertrokken na drie weken. Ik zei nog tegen papa en mama: “Sorry dat ik zoveel gejankt heb.” Gelukkig hebben we ook ontzettend veel gelachen. Pap en Mam zeiden dat ze trots op ons zijn– trots op hoe we dit avontuur aangaan en hoe we er alles aan doen om onze kinderen te steunen in deze grote stap. En eigenlijk is dat alles wat ik nu even nodig heb: steun, en het gevoel dat er iemand trots op je is.
Wat mij daarnaast ook enorm goed doet, is het delen van dit alles met de mensen die ons lief zijn. Sharing maakt mij gelukkig. Niet alleen de mooie momenten, maar juist ook soms de moeilijke. Het verbindt, het maakt relaties zoveel sterker en geeft mij het gevoel dat ik er niet alleen voor sta. Pap en mam hebben echt een super fijne tijd hier gehad en daar bedankte ze ons voor, dat is toch gewoon waar ik voor leef.
Voor nu is het misschien genoeg om dit te delen. Misschien schrijf ik binnenkort weer iets luchtigs en leuks tussendoor, maar tot die tijd probeer ik mijn schouders eronder te zetten en vast te houden aan positieve vibes, ook wil ik focussen op de kids en op ons als gezin.
Dank jullie wel dat jullie zo met ons meeleven 💛
Casa Broeren 🌞 
Plaats een reactie