Casa Broeren 🌞

Allereerst wil ik zeggen hoe leuk ik het vind dat er mensen zijn die meelezen met de blog en dat ook met ons delen.

Bedankt voor de lieve berichten en alle support. Het geeft me het gevoel dat wat ik deel ook écht ergens terechtkomt, en dat ik ons avontuur wat breder kan verspreiden.

Maar ook dat het uitpakt zoals ik had gehoopt – op een manier die bij me past.

Om even terug te komen op mijn laatste verhaal: de achtbaan dendert nog steeds door, haha.

Na een aantal weken ging het met de kinderen elke dag een stukje beter. Tot vorige week: ineens was het weer wat zwaarder voor ze.

Wat ik hoor van mijn Spaanse mede-moeders, is dat oktober voor de kinderen vaak een vermoeiende maand is. De schooldagen zijn namelijk verlengd tot 16.30 uur in plaats van 15.00 uur. En dat heeft tijd nodig om hier aan te wennen.

De kinderen beseffen dat niet echt, maar voelen het wél. Dus die kleine terugval was heel merkbaar.

Zoals je leest: we zitten nog steeds midden in de rollercoaster.

Deze week vertrekt Ted weer naar Nederland voor werk. Dat wisten we natuurlijk al, maar nu voel je pas echt wat dat betekent. Ik ben zo dankbaar voor de tijd die we hier echt samen zijn met ons gezin. Hoe het ons verbind en versterkt.

Ik ben zó dankbaar dat hij werkt voor ons gezin – en hard ook. En ik merk dat ik blij ben dat ik degene mag zijn die daar niet verantwoordelijk voor is.

Thuis betekende dat vooral zorgen voor de kinderen, maar nu betekent het ook dat ik in Spanje achterblijf met de kids.

En eerlijk: ik vind het heerlijk dat dit mij zo goed past. Het voelt alsof ik een jas draag die voor mij gemaakt is; het mooiste wat ik ooit heb mogen aantrekken.

Ik ben dankbaar dat ik dit voor ons gezin kan en mag doen. Dat maakt me supertrots: op mezelf én op ons samen. Ik voel me voldaan en zo gewenst op die plek waar het zo belangrijk is om dicht bij te zijn. Ons dierbaarste bezit. Iedere dag leren we samen, vallen we samen en staan we samen weer op. We huilen we lachen. We maken de mooiste herinneringen.

Over dit onderwerp zou ik zo een boek kunnen schrijven… maar dat is iets voor later, niet voor vandaag.

Want vandaag staat er iets heel fijns voor de deur: woensdag komt mijn lieve bonusmama zes dagen bij ons logeren!

Hoe geweldig is het dat er mensen zijn die het zichzelf én ons gunnen om elkaar niet te hoeven missen? Die ervoor kiezen onderdeel te blijven van ons leven en dat van onze kinderen.

Ik kan niet wachten om hier samen met haar te leven en te genieten. Ze gaat echt voelen wat wij hier doen, en waarom we hier zijn.

Zo fijn dat ik dat met haar kan delen. Ik merk dat het het gemis verzacht. Laatst sloot plots een van onze favoriete strandtentjes en ik stuurde mama meteen een berichtje: “Oh nee mam, Kiosko is dicht!” – en hoe fijn is het dat zij precies weet waar ik het over heb en ook snapt dat dat écht jammer is, haha.

Het zijn die dierbare mensen die we hebben achtergelaten, maar die toch onderdeel blijven van ons leven.

Ook voor de kinderen is het zo belangrijk om hun geliefden te zien en te spreken; het geeft ze een gevoel van thuis en vertrouwen.

Ik kijk ernaar uit om samen met bonusmam de kids naar school te brengen en weer op te halen, hun verhalen en avonturen aan te horen, tussendoor samen over het strand te wandelen, bij te kletsen en haar mijn favoriete plekjes hier te laten zien.

Tot heel snel weer!