Het was 19 oktober toen ik hier voor het laatst iets deelde — dat was eigenlijk niet het plan.
Maar mennn… ik had geloof ik een writer’s block. Zo noemen ze dat toch? 😅
Ik maak zoveel leuke, grappige, nieuwe en soms avontuurlijke dingen mee. Dan denk ik steeds: oja, leuk om over te schrijven! Maar het daadwerkelijk doen, dat schiet er dan om allerlei redenen wel eens bij in.
De maanden oktober en november hadden wij ons huisje vol met familie.
Ik voelde me af en toe in honderd stukjes verdeeld. Je wilt samen zijn, de ander ondersteunen, zorgen dat iedereen het naar z’n zin heeft, een goede gastvrouw of reisleider zijn… én ondertussen ook nog je eigen gezin draaiende houden, er voor de kinderen zijn, voor elkaar én voor jezelf. Best pittig, heb ik gemerkt. Ter gelijke tijd zo genoten om samen te zijn met onze dierbare te delen, een inkijkje te geven en hopelijk te laten voelen waarom wij hier zijn.
We zijn hier nog steeds bezig met het opbouwen van ons leven. We moeten allemaal wennen en onze draai vinden — en dat is echt een tijdrovend proces. Het is voor mij zowel een kracht als een valkuil.
Met onze drie lieve kinderen gaat het inmiddels echt stukken beter.
Vanmorgen, toen ik Loek naar school bracht, vergat hij me zelfs gedag te zeggen of een kus te geven. 😅 Hij rende met zijn vriendjes de school in, maar net voordat hij naar binnen ging, werd er toch nog even gezwaaid.
Goed teken, denk ik dan. ❤️
We brengen en halen de kinderen nog steeds elke dag van school. Er rijdt een bus van Teddy’s school naar die van Loek, maar in het begin hebben we daar niet voor gekozen — de veranderingen waren toen al groot genoeg.
We hadden met Loek afgesproken dat hij zelf mocht aangeven wanneer hij er klaar voor was. En we gaven hem met liefde de tijd, aandacht en het vertrouwen om dat gevoel zelf te ontdekken.
Vanmorgen zei hij ineens:
“Mam, ik denk dat ik volgende week wel met de bus naar school wil. Al mijn vriendjes zitten erin, dat lijkt me leuk.”
Zo mooi — na bijna precies twee maanden voelt hij het vertrouwen om weer een stap te zetten.
Vorige week hadden we voor het eerst een gesprek met zijn meester, meester Alberto. Hij vertelde dat Loek een ontzettend blije, energieke, grappige en sociale jongen is. Op school noemen ze hem “Mono” — dat betekent aap in het Spaans 🐒 — omdat hij goed is in bijna alle sporten en daar zijn energie in kwijt kan.
Van kleins af aan deed hij alles op topsnelheid: rennend, springend, geen rem.
Heerlijk! 😄
In de klas betekent dat soms dat hij wat moeite heeft met concentreren en dan even gaat staan of bewegen — helemaal prima, hij zit op de juiste school.
Loek krijgt, net als Teddy, een uur extra Spaanse les per week. Dat kunnen ze goed gebruiken, al valt het me op hoe snel ze zich ontwikkelen. Engels gaat al bijna vloeiend, maar Spaans lezen, schrijven en begrijpen blijft nog wat lastig. Logisch natuurlijk.
Toen we na het gesprek het schoolplein opliepen, riep meester Alberto Loek meteen bij zich.
Hij pakte hem op en zei:
“Ik heb je ouders net verteld dat jij de allerbeste bent, en dat we zo blij zijn met jou.”
Loek natuurlijk een big smile 😍
Wat een heerlijke, positieve en warme houding.
Nog steeds iedere dag blij met de keuze voor deze school.
En nu… lig ik lekker bij het zwembad. Hallo 21 graden en zon! ☀️
Het water is inmiddels gezakt naar 20 graden — dan kun je nog wel 2,5 km zwemmen, maar daarna krijg je het écht koud. 😅
Dus op zoek naar een wetsuit en gewoon lekker doorgaan met zwemmen.
Een heerlijke workout! 🏊♀️
🌞
Casa Broeren 🌞 
Plaats een reactie